Glory Days

Um daginn héldum við, nokkrir félagar, endurfundi, en um var að ræða þá vösku drengi sem stoltir léku handknattleik í 3. flokki undir merkjum Hattar frá Egilsstöðum, veturinn 1989-90. Við hittumst í Fram-heimilinu og tókum þar létta æfingu, undir stjórn okkar gamla þjálfara, Karls Erlingssonar, og úr varð vægast sagt hin mesta skemmtun.

Eftir það settumst við inn á bar nokkurn og þar voru ýmsar góðar sögur rifjaðar upp.

Var þar um sannkallaða gæðastund að ræða, en reyndar saknaði maður þarna nokkurra góðra karaktera, sem því miður komust ekki að þessu sinni.

Þetta lið stóð sig vonum framar og endaði í 5. sæti á Íslandsmótinu en var í raun ekki nema fimm mínútum frá því að enda í því öðru á eftir hinum ósigrandi Valsliði, sem meðal annars var skipað þeim Óskari Óskarssyni, núverandi aðstoðarlandsliðsþjálfara, Degi Sigurðssyni, og sjálfum kónginum, Ólafi Stefánssyni.

Sjá sögu af einni viðureign okkar við þá hér.

Ég gat náttúrulega ekki haldið kjafti á þessum viðburði frekar en öðrum og fer erindið hér á eftir.

Hugsið ykkur strákar, það eru orðin heil 20 ár síðan við spiluðum saman okkar síðasta leik undir merkjum Hattar, Egilsstöðum, sem ungir og frískir menn. En nú eru tímarnir breyttir og þið allir orðnir svoleiðis SPIK-feitir.

Reyndar lék ég hér fyrir um tveimur árum einn leik fyrir Hött í 2. deild, gegn Haukum2, einmitt undir stjórn Kalla og endaði ég, að mér skilst, sem markahæsti leikmaður tímabilsins.

Ég tók saman örfá minningabrot um þennan skemmtilega tíma, og ætla ég að þylja þau upp hér á eftir. Er ég viss um að þetta kveikir einhverjar skemmtilega myndir í hugum ykkar, en þetta er amk það sem kom upp í huga minn, þegar ég setti hann í “search- mode”.

Annars má alveg minnast á það að ég hef oft og mörgum sinnum bölvað þessum hópi í sand og ösku, á mínu langdregna íþróttabrölti, en það er vegna þess að eftir að hafa verið í þessum hópi, miðar maður móralinn, húmorinn og stemmninguna auðvitað alltaf við það besta sem maður hefur upplifað, og eftir að hafa kynnst þeim anda sem ríkti í okkar hópi, hefur ráin verið stillt helvíti hátt í þeim efnum og niðurstaðan með önnur lið því ávallt "vel yfir pari".

En hér kemur þetta:

-Allir í röð í eina stöðu og Siggi An á skyrtu og gallabuxum, kastar boltanum glaðhlakkalegur á fremsta mann, sem tekur skot á meðan hinir horfa. Svo er náð í boltann og endurtekið með næsta manni, þar til allar stöðurnar og vítið er búið og svo skipt í lið og spilað.

- Leikið gegn Sindra frá Hornafirði á Austurlandsmóti í 5. flokki. Við vorum nokkuð kvíðnir fyrir leikinn, þar sem við höfðum heyrt að bræður í liði Hornfirðinga, Siggi og Kalli, væru helvíti góðir. Leikurinn byrjar af töluverðri spennu og bræðurnir fyrrnefndu byrja með látum. Sindri kemst fyrir tilstilli þeirra í 1-0, 2-1 og 3-2 og við eigum í helvítis vandræðum með þá. Leikurinn endar þó loks eftir hatramma baráttu, með sigri okkar, 21-3.

-Óblandað Egils úrvals-djús þykkni notað í stað harpix og virkar svona helv. fínt....eftir 5-6 mínútur.

-Bjöggi Bjarna, þá útileikmaður, kemur beint af bekknum í Austurlandsmóti og fær boltann til að þreifa á honum áður en hann fer inn á línuna, en ákveður óvænt að stökkva upp og skjóta. Úr verður skot allra tíma, sem brýtur niður hillu í Sælgætissölunni fyrir ofan stúkuna. Fjárhagslegur skaði handknattleiksdeildar töluverður, þar sem stöðva varð sölu á kók í gleri (drekka hana hér) og Conga súkkulaðistykkjum í um 20 mínútur á eftir.

-Gauti Reynis kemur með frasa allra tíma, þegar Siggi An, með vídeóupptökuvél inni í klefa, kallar “hverjir eru bestir?”. Undirtektir eru dræmar, en Sigurþór Örn tautar þó feimnislega, með sínu vinalega brosi:

“Höttur”.

Gauti Reynis bætir þá við, ákveðinn á svip:

“Shell er best á Egilsstöðum”

Til áherslu á því var hann með skyggnishúfu með shell merkinu á höfði sér og er hann eini markvörður handknattleikssögunnar, sem leikið hefur opinberan leik með slíkt höfuðfat, án þess að gluggar séu á húsinu.

-Ég, sár og svekktur eftir að hafa fengið þær fréttir að KALLI Í RARIK ætti að fara að þjálfa okkur. Ekki hækkaði bjartsýnismatið þegar hann stóð fyrir framan okkur á fyrstu æfingunni þar sem við sátum á bekknum og tilkynnti okkur að handboltaþjálfun snérist EKKI BARA um að skipta í lið og spila. Mér leist EKKERT á þetta.

-Endalaus hopp í stiganum að loknum æfingum.

-Kristján Már ógnar að marki Hvergerðinga og þykist ætla að skjóta, með ægilegri sveiflu, gripið var ekki betra en það að boltinn bombaðist beint ofan í jörðina og þaðan upp í rjáfur.

Þrúgandi þögn, blönduð skokki til baka, fylgir í kjölfarið.

Ári síðar skorar sá sami Kristján Már mark úr hraðaupphlaupi gegn Völsungi á Húsavík. Er það “milestone” í handknattleikssögunni, þar sem, eftir tveggja ára þátttöku, þetta er fyrsta hraðaupphlaupsmark Hattar í Íslandsmóti. Markinu er fagnað eins og við höfum verið að tryggja okkur sigur í heimsmeistarakeppninni.

Þau fagnaðarlæti voru seinna toppuð þegar Elvar Daði villtist einhverra hluta vegna inn á æfingu og SKORAÐI mark. Ég hef aldrei á minni löngu ævi séð annan eins undrunarsvip á nokkrum manni og hinum sjálfum, þegar þetta gerðist.

-Í framhaldi af þessu kemur minningin um Egil Þorsteinsson, sem mætir á nokkrar æfingar með nýja tegund af skot-tækni, hið byltingarkennda “regnbogaskot” og vakti það mikla ánægju leikmanna. Það er að segja þeim sem voru ekki með honum í liði.

-Kalli kennir okkur gott trix til að halda geðheilsu og njóta áhorfsins, þegar horft er á landsleiki Íslendinga og Svíagrýlunnar óþolandi. Trixið er svohljóðandi:

“Prófið að halda með svíunum”

-Hjálmar Vilhjálmsson fullyrðir, að lokinni æfingu, að þar sem Gummi í Steinholti, hafi farið meiddur út af er tíu mín. voru eftir af æfingunni, hafi hans lið í rauninni unnið leikinn....hlutfallslega.

-Alfreð Gíslason, þjálfari 3. flokks K.R. og seinna margsinnis viðurkenndur besti handknattleiksþjálfari heims, grefur höfuð sitt í höndum sér og hristir það svekktur, þegar rétthentur og hjólbeinóttur hægri hornamaður, kemur sveitaliðinu, Hetti, Egilsstöðum í 3 marka forskot, gegn Vesturbæjarstórveldinu og gerir út um vonir þeirra um sigur í riðlinum. Það sem gerir þetta enn sárara og meira niðurlægjandi fyrir vesturbæingana, er sú staðreynd að leikmaðurinn, Guðmundur Friðriksson, frá Steinholti, fulltrúi þessa sveitaliðs, leikur í ullarsokkum.

-Hjálmar Vilhjálmsson að Pína Kalla þjálfara með hálstaki inni í klefa, eftir æfingar. Kalli öskrandi örvæntingarfullur og eldrauður í framan:

“HÆTTU!!!!!! HÆTTU ÞESSU, DRENGUR!!!!”

Hjalli, ekki alveg að skilja þessi skilaboð.

-Henný eða Pía skjóta hausnum inn í dyragættina á salnum í lok æfingar og öskra:

“BÚÚÚÚÚ-IÐ!,

....sem er okkar óopinbera lokaflaut og þar með neyðumst við til að hætta. Allir hangandi inni í klefa á spjalli í lágmark klukkutíma eftir hverja einustu æfingu.

-Ingvar Valsson, stærir sig mikið af því þegar hann flytur frá Akureyri að hann hafi orðið Norðurlandsmeistari í badminton. Hann er strax gerður að aðalstjörnu og leikstjórnanda liðsins í ljósi þessa en nokkuð sljákkar í dýrðinni þegar hann missir það út úr sér í augnabliks kæruleysi að keppendur í téðu móti hafi verið tveir, eða eins og hann orðaði það:

“Ég og Frissi vinur minn”.

-Leikur í garðabæ, gegn Stjörnunni. Glæstur sigur er tryggður og ein mínúta eftir, þegar ákveðið er að taka sirkuskerfi, sem heitir því skemmtilega nafni “kórdrengir”

“Hérna megin? Hérna megin?”

..kallar Hjalli örvæntingarfullur. Svar Harðar Guðmundssonar er MJÖG ákveðið og Afdráttarlaust:

“NEI!”

-Leikur gegn Fylki í sömu Túrneringu, sem var með lið sem gat í besta falli talist hjákátlegt. Binni Sig stelur boltanum hvað eftir annað og skorar einhver 25 mörk í 39-10 sigri. Sissi klappar Ingvari á kinnina í rifrildi um leikkerfi....í miðju leikkerfi. Bjarni Brodda á undarlegustu tilþrif handknattleikssögunnar þegar hann, í stöðunni 17-1 og hellingur eftir af fyrri hálfleik, reynir örvæntingarfullt markskot frá eigin punktalínu. Skotið hafnar í endaveggnum, 12 metrum fyrir ofan markið og djúp og þrúgandi þögn er í salnum í heila mínútu á eftir. Að lokinni nokkurri ráðstefnu ákveða dómararnir og þjálfarar beggja liða að leik skuli bara haldið áfram.

-Hjalli Vilhjálms að vinna leiki gjörsamlega upp á eigin spýtur með glæsilegum tilþrifum og skotum úr GJÖRSAMLEGA vonlausum og lokuðum færum.

-Bjarni Brodda, svarar aðspurður hvernig hann hafi eiginlega farið að því að skora þetta mark þarna áðan:

´”Ég þóttist ætla að gabba þá”

-Hjálmar Vilhjálms að tapa leikjum gjörsamlega upp á eigin spýtur, með algjörlega ótímabærum skotum, hátt yfir, sem eru í nákvæmlega engu samræmi við það kerfi sem var nýbúið að tilkynna.

-Garðar Vilhjálmsson, eldheitur stuðningsmaður Hattar, spyr dómara leiks hvort hann hafi fengið dómaraskírteinið í korn flakes pakka.

-Garðar Vilhjálmsson, eldheitur stuðningsmaður Hattar, spyr dómarann aftur að því sama.

-Undarleg nöfn á leikkerfum eins og Alla, Steinholt, Kjerúlf, Guðný og Rektor.

-Ármann Einarsson stjórnar upphitun, VAPPANDI um á tánum í einhverjum undarlegum hvítum og bleikum Flashdance jogging-galla og Puma skóm.

-Bjarni Brodda, segir um fljótan leikmann:

“Hann er ekkert smá fljótur þessi gaur,maður! Ég rétt hafði hann!

-Dómarar leiks 3. flokks Hattar, þeir Siggi Sveitó og Gulli Prófó að missa gjörsamlega tökin á mikilvægum æfingaleik 3. flokks gegn Menntaskólanum. Hornfirðingurinn Brimir í hægra horni þeirra, á minnstu stuttbuxum mannkynnssögunnar og tel ég þá laufblað Adams með. Heimir Þorsteinsson, núverandi þjálfari knattspyrnuliðs Fjarðabyggðar “sweating buckets” á línunni hjá ME.

-Kalli segir í klefanum á Strandgötunni, eftir arfaslakan leik:

“Rífum þetta upp strákar! Eigum við ekki bara að taka eitt “uppáþrengjandi” hérna?”

Hjalla finnst það frekar hallærislegt og byrjar að segja....”NEEEEEEEI!” en er gjörsamlega kaffærður af Bjarna Brodda og undirrituðum, sem fá fljótlega allt liðið og þjálfarateymið á fullt með sér í þetta snilldar tónverk.

-Björgvin Bjarnason, sparkar í báðir stangir eftir svekkjandi mark, íklæddur sérsaumuðum markmanns – apaskinnsgalla.

-Gauti Reynis í okkar síðasta leik saman, gegn ÍBV, kemur inn á til að reyna að verja vítakast.

Með líkamstjáningu, sem ekki er hægt að lesa neitt annað út úr, en “djöfull er ég ekki að nenna þessu”, stillir hann sér upp og réttir út aðra höndina. Raggi Tann orgar af hlátri í stúkunni. Eyjamaðurinn skýtur í beint í höndina og Raggi Tann þarf hjartahnoð eftir hláturskastið sem því fylgdi.

-Hörður Guðmunds syngur hástöfum í sturtunni og af innlifun, eftir að við höfðum tapað sama leik, lag sem kennt er við hljómsveitina Queen. Textinn hefur þó breyst örlítið:

“We are the LOSERS, my friend

And we´ll keep on losing, ´til the end.

No time for winners, ´cause we are the loooooseeeeeers

OF THE WOOOOORLD!”